Passend Onderwijs gaat met name over gewone leerlingen!

De discussie rond Passend Onderwijs concentreert zich op de zorgleerling, oftewel leerlingen met een ontwikkel- of gedragsprobleem. Recent weten we uit het adviesrapport van de SER dat het hier om bijna 10% van de jongeren gaat. Dit is een minderheid. Zoals steeds vaker zijn we ook hier goed in staat om ons te concentreren op de minderheid, maar waar blijft de andere 90%? Geen wonder dat de zorgleerlingen zo veel geld kosten, als nu al zoveel tijd (en dus geld) aan deze groep besteed wordt.

Laten we eens vanuit de meerderheid denken, we zijn tenslotte een democratie.

Meer en meer is bekend dat leerlingen in het reguliere onderwijs minder getraind worden op sociaal gedrag dan in het speciale onderwijs. De doelstelling ligt bij de cognitieve ontwikkeling. In het speciaal onderwijs wordt meer aandacht besteed aan gedrag.  Meer en meer is ook bekend dat sociale intelligentie een niet te negeren factor is voor het succes en zelfstandigheid in een volwassen leven.

Is het niet zo dat nu vele gehandicapten met een Wajong-uitkering eindigen, juist omdat ze onvoldoende ‘arbeidsvaardigheden’ hebben ontwikkeld? Hier heeft men het dus evenmin over  cognitieve vaardigheden!

Ik krijg de indruk dat het Onderwijs met haar handen in het haar zit over Passend Onderwijs. Leerkrachten hebben nu al enorme tijdsdruk om de leerlingen met rugzak goed te begeleiden. Ik begrijp de stress wel, want leerkrachten krijgen van onze overheid de ene na de andere verandering over hun hoofd uitgestrooid. Maar wat ik hier niet begrijp is het idee dat de leerkracht dit alleen moet oplossen. Ik merk dat leerkrachten zich onmachtig voelen, omdat ze vinden dat ze onvoldoende kennis hebben over de problematiek van de kinderen. Maar waarom zouden ze die kennis moeten hebben, dat is me tot op heden niet duidelijk. Ze weten toch hoe het kind zich in de klas gedraagt en de ouders kunnen toelichting geven. Ook kinderen zonder formeel stempel hebben toch hun gebruiksaanwijzing? Ogen en gezond verstand open lijkt me. We leven niet meer in een tijd waarin jezelf alle kennis moet hebben, je moet weten waar je het kunt halen als je het nodig hebt!

De oplossing zit volgens mij meer in samenwerken. Als 2 gewone leerlingen nou eens de zorgleerling begeleiden (buddy-systeem) bij cognitieve vakken, dan ontstaat er een win-win voor iedereen:

-       de gewone leerling wordt zich bewust van het feit dat leren geen automatisme is. Door vroeg te beginnen met bewustwording kun je kinderen bewust maken van hun eigen kunnen in plaats van de eeuwige competitie te bemoedigen. Ontstaan nu niet de meeste problemen in de wereld, omdat mensen niet tevreden kunnen zijn met wat ze hebben, maar altijd meer willen? Daarbij geldt dat jonge kinderen feilloos aanvoelen hoe een zorgleerling ‘in elkaar zit’, zij kunnen dit overdragen aan de leerkracht. De kans op een rijk en succesvol leven stijgt voor de gewone leerling.

-       De leerkracht komt niet om van de stress. Ze kan een deel overlaten aan de andere leerlingen. Aan haar de supervisie. De leerkracht kan hier ervaren dat je niet alle kennis zelf in huis hoeft te hebben, hetgeen de onmacht doet afnemen en de uiteindelijke invloed op de leerling juist toenemen.

-      De zorgleerling leert leren in zijn eigen omgeving. Net als ieder ander mens kom je tot de beste prestaties als je je veilig voelt. Je eigen omgeving heeft hierin een belangrijke bijdrage. Bovendien bespaart het veel reistijd en die tijd kan weer gestopt worden in ontwikkeling.

Wie kan hier nou tegen zijn? Zijn er ouders die zeggen dat Passend Onderwijs ten koste gaat van de prestaties van hun normale kind? Ouders, ik moet u teleurstellen. Als een kind slim is, komt het er echt wel uit. Duwen en trekken van een leerkracht heeft hierin beperkte toegevoegde waarde.