Ik besloot de kennis en ervaring die ik had opgedaan tijdens mijn zoektocht, het schrijven van Samen kijken naar autisme en mijn zakelijke verleden te combineren. Stichting Inklus was geboren!

Achteraf lijkt het gemakkelijk, maar ik heb vijf jaar gedaan over de beslissing en de effectuering. Nadenken over de vorm, veel praten met anderen, mijn huis verkopen om de lasten te verlagen, een netwerk opbouwen, een goed bestuur samenstellen, het kost allemaal verschrikkelijk veel tijd. Maar ik heb het voor elkaar!

Stichting Inklus richt zich op de verbetering van het toekomstperspectief van kinderen/jongeren met een gedrags- of ontwikkelingsstoornis. Bewust niet alleen autisme, omdat ik er van overtuigd ben dat veen principes die gelden voor autisme, ook gelden voor andere stoornissen. Bovendien denk ik dat de diagnoses sterk door elkaar lopen. En mensen hebben ook nog vaak meerdere problemen tegelijk of na elkaar. Het een kan het gevolg zijn van het ander.

Stichting Inklus (wat ik samen met een mediatechnoloog heb opgericht) doet niets aan begeleiding of behandeling. Dat zou niet goed zijn voor de kinderen, want veel verzorgende kwaliteiten heb ik niet.

Stichting Inklus richt projecten in eigen beheer op Projecten die leiden tot een beter toekomstperspectief. Bij deze projecten maken we bijna altijd veel gebruik van de social media, die ik eerst op ekleine schaal uitprobeer (vandaar deze website, mijn twitter-account, het profiel op linkedin)Tevens voeren we opdrachten voor anderen uit. Want ik wil graag mijn kwaliteiten inzetten opdat anderen (de jongere met de stoornis) er beter van worden. 

Om projecten van de grond te krijgen, is het nodig om de samenwerking met anderen te zoeken. En dus zoeken we steeds mensen en organisaties die een bijdrage willen en kunnen leveren aan onze doelstelling. We spreken inmiddels met GGZ-instellingn, onderwijsorganisaties, het bedrijfsleven, zorgverzekeraars, IT-bedrijven, adviesbureaus etcetera. Sommigen zijn bereid ons kritisch te volgen en feedback te geven, anderen willen uren in natura leveren om ons te helpen en weer anderen vinden het leuk om onze projecten te testen in hun eigen omgeving.

Het is onze visie om vanuit KANSen te werken:
De K van kennis halen en brengen, samenvoegen waar nodig (door middel van de bestaande media-technologie bijvoorbeeld) 
De A van Actief. Dus niet wachten tot een ander iets doet, maar zelf de handen uit de mouwen steken.
De N van Nu. Het leven is NU en duurt kort, dus probeer er van te genieten. Ondertussen werken we aan een mooi toekomst.
De S van Samen: zijn, leven en werken.

Klinkt allemaal mooi, maar het mooiste is toch om wat concrete voorbeelden te noemen...

Het boek Samen kijken naar autisme is in de stichting ingebracht. Dat betekent dat eventuele verkoopopbrengsten naar de stichting gaan, zodat we daarmee projecten kunnen gaan uitvoeren.
Ik geef diverse lezingen aan ouders en medici, steeds over de gevolgen van gedrags- en ontwikkelingsstoornissen. Over mogelijkheden, maar ook over bewustzijn. Veel belang hecht ik aan de informatie aan bedrijfsartsen, omdat zij met deze kennis kunnen voorkomen dat ouders of 'anders-zijnden' uit het arbeidsproces vallen.
Blogboek: een webapplicatie voor ouders (en later de jongere zelf) waarmee de communicatie rond een persoon met een stoornis vereenvoudigd wordt, waardoor er betere afstemming plaatsvindt en meer mogelijkheden tot participatie aan de maatschappij. Blogboek werkt samen met Q-FIT, een instrument wat advies kan geven bij overgangssituaties.
Het op gang krijgen van wetenschappelijk onderzoek rond bepaalde behandelmethodieken en ervoor zorgen dat de methodieik vervolgens geregistreerd wordt bij het Nederlands Jeugd Instituut.
Het maken van sportfaciliteiten voor kinderen en jongeren die niet bij een vereniging welkom zijn. Hiervoor ben ik inmiddels in gesprek met de gemeente Amersfoort en de directie van een sportfaciliteit.
Recent heb ik de lokale Sociale werkvoorziening (wsw-bedrijf Amfors) geholpen om meer kennis over autisme te krijgen en een plan uit te werken waarbij mensen met autisme geholpen kunnen worden met hun verdere ontwikkeling richting de arbeidsmarkt.
De afgelopen jaren heb ik tevens gezinsvakanties in het buitenland georganiseerd voor gezinnen met kinderen die veel extra begeleiding nodig hebben. Autdoorvakantie. De kinderen werden dan om de dag begeleid, zodat de ouders even aan ontspanning toe konden komen.

Er komt veel van de grond, maar het gaat langzaam. Ik moet wennen aan de politieke invloed, zeker als een kabinet maar niet tot stand komt, terwijl er gewacht wordt op beslissingen rond AWBZ-gelden en  passend onderwijs. Maar wat heb ik het afgelopen jaar veel geleerd en ook voor elkaar gekregen. Soms ben ik apetrots. Sinds jaren heb ik niet zo veel voldoening gehad van de dingen die ik doe.

En mijn zoon? Die heeft zijn draai gevonden in ons nieuwe huis. De vorige school in Amsterdam heeft het behoorlijk verknald en het heeft hem een jaar gekost om weer enig zelfvertrouwen te hebben, maar nu fietst hij (alleen zowaar) dagelijks een rondje door de straat, sommige jongen ontfermen zich soms over hem en gaan met hem voetballen. De zoektocht gaat voort. Er lijkt sprake te zijn van een basale stofwisselingsfout. Met autiformgedrag tot gevolg. het wordt nu spannend of zijn metabolisme nog te repareren is en wat de gevolgen dan zijn. Voorlopig zal hij heel veel extra begeleiding nodig hebben.